Około 1923 r. poznała Theodora Adorna. Według Boeckmann ich pierwsze spotkanie miało związek ze wzajemnymi kontaktami ich ojców. Oskar Wiesengrund, ojciec Adorna, zaopatrywał w materiały przemysłowe Karplusa. W okresie poprzedzającym zawarcie związku małżeńskiego ich relacja miała także charakter intelektualny. Gretel Karplus była m.in. mediatorką w polemice Adorna z Benjaminem o wstępnej formy planowanych wówczas przez Benjamina Pasaży. Po wyjeździe do Anglii Adorno (studiujący od 1934 r. filozofię na Uniwersytecie Oksfordzkim) odwiedzał Gretel Karplus w Berlinie. W 1937 r., rok po sprzedaży fabryki ojca, Gretel Karplus dołączyła do Adorna w Londynie, gdzie w tym samym roku odbył się ich ślub. W lutym 1938 r. wspólnie wyemigrowali do Stanów Zjednoczonych, gdzie od 1941 r. mieszkali razem z Maxem Horkheimerem w Kalifornii.
Po otrzymaniu przez Theodora Adorna we wrześniu 1949 r. zaproszenia od Uniwersytetu we Frankfurcie nad Menem wrócił on do Europy, zaś Gretel dołączyła do niego w kwietniu 1950 r. W latach pięćdziesiątych podjęła oficjalnie pracę w Instytucie Badań Społecznych w jego wydziale zajmującym się przygotowywaniem publikacji pracowników.