W tym okresie Bluesbreakers wydał trzy kolejne albumy.
W 1968 roku zespół rozpoczął trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych, która obejmowała występ w legendarnym Fillmore West w San Francisco u boku Jimiego Hendriksa.
W 1969 roku Mayall porzucił nazwę Bluesbreakers i przeniósł się do Kalifornii, gdzie spędził całe lata 70..
Zespół wykonywał zarówno standardy bluesowe, takie jak: „All Your Love” Otisa Rusha i Williego Dixona, „Parchman Farm” Mose’a Allisona, „Ramblin’ on My Mind” Roberta Johnsona, „What’d I Say” Raya Charlesa jak i utwory lidera: „Crawling Up A Hill”, „Little Girl”, „Key To Love”, „Leaping Christine” czy „Dust My Blues”. Już w okresie pierwszych nagrań Mayall podejmował próby urozmaicenia aranżacji: „Another Man” (wykonany z akompaniamentem harmonijki ustnej i klaskania), „Sitting In The Rain” (opracowany na gitarę i kontrabas), „Another Kinda Love”, „Key To Love”, „So May Roads” (wykonany z towarzyszeniem sekcji instrumentów dętych).