Wojskami Japonii w nadchodzącej bitwie miał dowodzić gen. Yokoyama Isamu. Wojska te liczyły 4 wielkie jednostki i ekwiwalent 5. Co rzadkie w kampaniach w Chinach siłom towarzyszyły aż cztery dywizje kolaboranckie. Spośród nich największą wartość bojową prezentowała kawaleria mongolska. Przybyły także trzy dywizje z nowej armii Wang Jingweia. Kolaboranci z Chin byli słabo uzbrojeni i przeznaczani głównie do taborów i ochrony terminali komunikacyjnych. Siły japońskie zajęły pozycję na froncie o długości 85 km, pomiędzy Shashi nad Jangcy w Hubei a Huarongiem w Hunanie. Celem ofensywy miało być przerwanie szos i magistrali kolejowych do Syczuanu. Liczono na utrudnienie przerzutu wojsk z Chin Środkowych do Junnanu, gdzie alianci szkolili elitarne siły ANR.
Przebieg walk Uderzenie japońskie, które nastąpiło przed świtem 2 listopada poprzedziło przygotowanie artyleryjskie. Wpierw armia cesarska zaatakowała na prawym skrzydle. Drugiego dnia ofensywy upadło miasto Nanxian a 3 Gongan. Na lewym skrzydle uderzenie rozpoczęło się kilka godzin później. Dywizje 68. i 116. wzięły Songzu i przeszły przez rzekę Songzhi. 10 listopada po opanowaniu Anxianu i dojściu pod Wangjazhang wojska Japonii znajdowały się w odległości 30–60 km od pozycji wyjściowych.