W 1923, będąc członkiem zespołu „Kinga” Olivera, wyjechał z nim do Chicago. Występował tam i nagrywał z Oliverem oraz grupami prowadzonymi przez pianistę Jelly’ego Roll Mortona oraz trębacza Louisa Armstronga. Firmowane nazwiskiem Armstronga a dokonane w latach 1925–1927 nagrania Hot Five i Hot Seven należą do najważniejszych w historii jazzu. Grał również z The Dreamland Orchestra kierowaną przez Doca Cooka.

W 1930 wskutek panującego wielkiego kryzysu i kłopotów z nowymi angażami wrócił do Nowego Orleanu. Zarabiał na życie jako tynkarz, ale nie zaprzestał grać. Występował w różnych zespołach m.in. perkusisty Paula Barbarina i klarnecisty Alphonse’a Picou.

W 1955 przeprowadził się do Los Angeles i powrócił do muzyki jako głównego źródła zarobkowania. Założył i prowadził grupę The Young Men from New Orleans z klarnecistą Barneyem Bigardem w składzie. Występował z nią od 1961 aż do śmierci w 1966 na parowcu bocznokołowym z epoki Marka Twaina, pływającym w sekcji „Frontierland” Disneylandu. Zmarł w The General Hospital w Los Angeles w wieku 76. lat. Spoczął na tamtejszym cmentarzu Evergreen.

Małżeństwa Był dwukrotnie żonaty. Pierwszy ślub był katolicki.