Nie skończywszy studiów ze względu na brak środków finansowych 1 sierpnia 1924 roku wstąpił do Szkoły Podchorążych w Oficerskiej Szkole Sanitarnej w Warszawie (późniejsze Centrum Wyszkolenia Sanitarnego), co umożliwiło mu rozpoczęcie w 1924 roku studiów na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego, które ukończył w lipcu 1931 roku otrzymując tytuł doktora wszech nauk lekarskich. W międzyczasie ukończył Szkołę Podchorążych 14 października 1927 roku z 25. lokatą i z przydziałem do 2 kompanii w Oficerskiej Szkole Sanitarnej.
Od lipca 1931 roku do września 1932 roku odbywał staż jako lekarz w Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Warszawie, a od 20 września 1932 roku do czerwca 1933 roku był młodszym lekarzem pułku w 44 pułku piechoty Strzelców Kresowych (od 1 maja do 19 czerwca 1933 roku był starszym lekarzem w tym pułku). Jednocześnie pełnił obowiązki ordynatora Szpitala Garnizonowego w Równem. Po awansie na porucznika został 26 czerwca 1933 roku odkomenderowany do 45 pułku piechoty Strzelców Kresowych, stacjonującego również w Równem, a 28 kwietnia 1934 roku został awansowany na stanowisko starszego lekarza tego pułku. Pracował na tym stanowisku do lutego 1936 roku, gdy został przeniesiony do Warszawy, gdzie przyjął stanowisko ordynatora w Instytucie Chirurgii Urazowej.