Pracując w Szpitalu Garnizonowym w Równem (1933–1936) i w Instytucie Chirurgii Urazowej w Warszawie (1936–1938) specjalizował się w chirurgii. W marcu 1938 roku został głównym ordynatorem oddziału chirurgii 3 Szpitala Okręgowego w Grodnie.

W dniu 25 sierpnia 1939 roku otrzymał przydział do Podlaskiej Brygady Kawalerii. W czasie kampanii wrześniowej dowodził jej plutonem sanitarnym. Z resztkami Brygady dołączył do Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie”, w jej szeregach brał udział w bitwie pod Kockiem (2–6 października), po której dostał się do chwilowej niewoli wraz z grupą rannych polskich żołnierzy.

Od października do grudnia pracował jako ordynator szpitala obozowego w Radomiu. 15 grudnia 1939 roku został przeniesiony do Warszawy, gdzie przez całą okupację był ordynatorem i starszym ordynatorem oddziału chirurgicznego w Szpitalu Ujazdowskim. W ramach pracy w Komisji Inwalidzkiej, której był członkiem, wydawał orzeczenia, które ratowały polskich żołnierzy od wysyłki do niemieckich obozów i od innych represji.