mały|Stela wotywna z Epidauros (IV w. p.n.e.) z towarzyszącym podpisem: „Andromacha z Epiru [przybyła do sanktuarium] z nadzieją na poczęcie dziecka. Spała w abatonie, gdzie miała sen. Zdawało jej się, że piękny, młody mężczyzna rozchylił jej ubranie, po czym bóg dotknął jej brzucha ręką. Po tym śnie Andromacha miała syna ze swoim mężem Arybbasem.”
Inkubacja (łac. incubatio, gr. ἐγκοίμησις enkoímesis) – starożytna praktyka religijna polegająca na spędzeniu nocy w świętym miejscu w oczekiwaniu na sen wróżebny lub uzdrowienie.
W starożytnej Grecji i Rzymie mały|Chorzy praktykujący inkubację w świątyni Asklepiosa w Epidauros (mal. Ernest Board) Inkubacja jest praktyką dobrze udokumentowaną w źródłach literackich. Stosowano ją głównie w asklepiejonach. Według wierzeń bóg – Asklepios, albo ukazywał się choremu we śnie, powodując natychmiastowe uzdrowienie po przebudzeniu, albo udzielał wskazówek, które były następnie odpowiednio interpretowane przez kapłanów. W IV w. n.e. Serwiusz w komentarzu do VII księgi Eneidy napisał, że „inkubują w sensie ścisłym ci, którzy śpią dla uzyskania odpowiedzi”Incubare dicuntur proprie hi qui dormiunt ad accipienda responsa, cytat i tłumaczenie za: .. Również Hieronim opisuje inkubację jako sposób poznawania przyszłości poprzez sny. Także ze wzmianek u innych starożytnych autorów (np.