W zmienionej sytuacji Wacław I zapragnął wymusić na bracie zmianę układu, a Ludwik z dnia na dzień przestał otrzymywać zapewnioną wcześniej rentę pieniężną. Wkrótce okazało się jednak, że sytuacja Ludwika nie jest taka zła, jak by się mogła z początku wydawać. Z odłożonych funduszy Ludwik zdołał mianowicie wykupić zastawiony jeszcze przez Bolesława III Lubin i przeniósł się tam wraz z rodziną.

Na przełomie lat 1349 i 1350 Ludwik wziął udział w pielgrzymce do Rzymu, o której szczegółach nie wiemy właściwie nic. Trzy lata później w związku ze śmiercią ojca Bolesława III Ludwik zdecydował się na ostateczne zbrojne rozwiązanie konfliktu z bratem. Wojna trwała blisko sześć lat (licząc z przerwami związanymi z próbami mediacji ze strony księcia oleśnickiego – Konrada I, biskupa wrocławskiego – Przecława z Pogorzeli i cesarza Karola IV).

Do ostatecznego podpisania pokoju doszło 23 lipca 1359 na mocy układu zawartego pomiędzy braćmi za pośrednictwem cesarza Karola IV.