Zwycięzcą konfliktu okazał się Ludwik, który obok zatwierdzenia rządów w Lubinie, uzyskał od Wacława I także Chojnów, połowę księstwa brzesko-oławskiego i odszkodowanie w postaci 4500 grzywien srebra.
Ze swej strony Ludwik zobowiązał się do spłacenia połowy ojcowskich długów i zgodzić się z sukcesją bratanków po Wacławie w księstwie legnickim.
2 czerwca 1364 zmarł książę Wacław I Legnicki i, wobec małoletniości jego czterech synów, regencję w księstwie do roku 1373 objął Ludwik (początkowo, do 1367, wespół z ich matką Anną cieszyńską) w znaczny sposób ratując skarb władztwa i oddalając widmo bankructwa. Panowanie w dzielnicy legnickiej obyło się bez poważniejszych zgrzytów, bratankowie wdzięczni za okazaną pomoc wspierali Ludwika w jego polityce również w latach późniejszych, decydując się na polecenie stryja, aby nie rozdrabniać swojego władztwa, pozostać w tak zwanym niedziale.
Sprawiedliwe rządy i przede wszystkim poprawienie finansów umożliwiło Ludwikowi powiększenie obszaru księstwa składającego się z wcześniej zdobytego Lubina i odziedziczonych w 1353 i 1358 po ojcu i macosze: Namysłowa i połowy księstwa brzesko-oławskiego o drugą połowę księstwa brzesko-oławskiego, (w 1368) Kluczbork, Buczynę, Wołczyn (w 1373) i wreszcie Niemczę (w latach 1392–1395).