Sperka, Stosunki polityczne Królestwa Polskiego z książętami cieszyńskimi w ostatniej dekadzie XIV w., „Pamiętnik Cieszyński”, t. 19, 2004, s. 10..

Ludwik I prowadził politykę dynastyczną z dobrym skutkiem. Udało mu się mianowicie wydać swoją najstarszą córkę Małgorzatę za syna cesarza Ludwika IV – Albrechta Bawarskiego, ożenić syna Henryka VII z Małgorzatą Mazowiecką, wdową po Kazimierzu IV słupskim, a bratanka Ruperta I z wdową po Kazimierzu Wielkim – Jadwigą żagańską. Przypuszcza się, że te małżeństwa miały na celu znalezienie dodatkowych argumentów do walki o polski tron po Kazimierzu Wielkim. Bardzo szybko okazało się, że szanse na tron krakowski są bardzo iluzoryczne i w latach dziewięćdziesiątych Ludwik związał się przymierzem z nowym władcą Polski, Władysławem Jagiełłą, z którym w 1396 wystąpił przeciwko Władysławowi Opolczykowi.

Renoma księcia brzeskiego była tak duża, że Ludwik był wielokrotnie wyznaczany przez Karola IV i Wacława IV na rozjemcę w sporach (m.in.