w 1365 o Milicz pomiędzy biskupem Przecławem z Pogorzeli a Konradem I oleśnickim, w 1367 między synami Mikołaja II opawskiego o podział ojcowizny, czy w 1373 między Konradem II oleśnickim a Przemysławem I Noszakiem o księstwo bytomskie).
Ludwik I podczas swoich długich (ponad czterdziestoletnich) rządów dał się poznać jako fundator licznych budowli zarówno świeckich, jak i kościelnych (m.in. zamki w Lubinie i Brzegu wraz z kaplicami zamkowymi, kapitułę kolegiacką w Brzegu). To za jego panowania wykonano Kodeks lubiński, z ilustrowaną legendą o św. Jadwidze Śląskiej, której kult Ludwik propagował przez cały okres panowania.
Zainteresowania historyczne księcia stały się również przyczyną napisania przez Piotra z Byczyny „Kroniki książąt polskich” i rozpoczęcia w 1390 w Ryczynie (domniemanej tymczasowej siedzibie biskupów wrocławskich) pierwszych w Polsce prac wykopaliskowych.
Długowieczny Ludwik I brzeski zmarł w grudniu (między 6 a 23 dniem miesiąca) 1398 i pochowany został w kolegiacie św. Jadwigi w Brzegu.