alt=small|mały|Grób Tadeusza W. Nowackiego na cmentarzu Powązkowskim. Tadeusz Wacław Nowacki (ur. 25 listopada 1913 w Łodzi, zm. 26 września 2011) – polski pedagog, twórca pedagogiki pracy w Polsce; profesor zwyczajny nauk humanistycznych.
Życiorys Ukończył studia Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego (1933–1937) broniąc pracę pt. Rozwój świadomości społecznej dziecka robotniczego Łodzi. Podczas studiów działał w Związku Młodzieży Polskiej „Zet” oraz odbył roczną służbę wojskową. Po studiach był asystentem w Katedrze Pedagogiki Uniwersytetu Jagiellońskiego, a także wykładowcą w Państwowym Pedagogium w Łodzi oraz był zaangażowany w działalność Instytutu Przemysłowo-Rzemieślniczego.
Podczas II wojny światowej do 1941 przebywał w obozie pracy w , gdzie pracował jako drwal i wozak. Po ataku III Rzeszy na ZSRR przedostał się do Krakowa, gdzie działał w Związku Odrodzenia Rzeczypospolitej, z czasem wyjeżdżając na Kielecczyznę i działając jako organizator tajnego nauczania.
Po II wojnie światowej przebywał w Lublinie.