Po mianowaniu go na delegata PKWN do spraw oświaty powrócił do Łodzi, gdzie został naczelnikiem Wydziału Kształcenia Nauczycieli w Kuratorium w Łodzi, współtworzył Wyższą Szkołę Pedagogiczną w Łodzi oraz był współorganizatorem Katedry Pedagogiki Uniwersytetu Łódzkiego i nauczał w Wyższej Szkole Gospodarstwa Wiejskiego. W 1946 obronił doktorat w zakresie pedagogiki na Uniwersytecie Łódzkim, broniąc rozprawę pt. Samopoczucie dziecka przewlekle chorego. Od 1954 pracował w Instytucie Pedagogiki w Warszawie, gdzie zainicjował powstanie oraz został pierwszym dyrektorem (1972–1983) Instytutu Kształcenia Zawodowego. W 1957 otrzymał tytuł naukowy docenta, a w 1971 tytuł profesora zwyczajnego nauk humanistycznych. Od 2009 pracował na stanowisku profesora w Zakładzie Andragogiki na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie.
Był członkiem Komitetu Nauk Pedagogicznych Polskiej Akademii Nauk oraz Sekcji Nauk Rolniczych Towarzystwa Naukowego Warszawskiego.
Życie prywatne Jego pierwszą żoną była Maria z domu Majerek (zm. 1966), z którą miał syna Jacka oraz córkę Małgorzatę. Drugą jego żoną była z Kazimiera z domu Korabiowska, pracownica naukowa Zakładu Kształcenia Politechnicznego.
Został pochowany na Starych Powązkach w Warszawie (kw. 154 c, rz.