W 1786 placówka została zsekularyzowana przez cesarza Józefa II Habsburga, pozostał tylko jeden mnich, który opiekował się parafią. Zakonnicy wrócili do klasztoru w 1802 roku. Będącą w złym stanie technicznym świątynię przebudowano w latach 1889–1890 wg projektu prof. . W 1950 mnisi ponownie opuścili kompleks, w budynkach urządzono przytułek dla ubogich, a następnie muzeum. Benedyktyni uzyskali zgodę na powrót do klasztoru w 1990 roku i oficjalnie przejęli placówkę roku 1994. W latach 1992–1996 wyremontowano kościół, a w 1996 rozpoczęto renowację pozostałych zabudowań klasztornych. Od 2012 roku jest samodzielnym klasztorem należącym do kongregacji węgierskiej zakonu.
Architektura i wyposażenie Główną częścią kompleksu jest kościół klasztorny. Ma 46 m długości i 16 m szerokości, a dwie wieże mają wysokość 34,5 m. Jest jednonawowy, korpus nawowy ma długość czterech przęseł, a prezbiterium – dwóch przęseł. Posadzka prezbiterium jest podwyższona, gdyż pod nią ulokowano kryptę królewską. Na zdobionym motywami roślinnymi portalu głównym umieszczono inskrypcję z monogramem złożonym z inicjałów opata Ágostona Lécsa z datą 1754. W tym samym roku wykonano rzeźby dekorujące fasadę.