Po stłumieniu Ligi Prizreńskiej był przez krótki czas internowany na terenie Anatolii, gdzie kontynuował pracę nauczyciela.
W 1882 roku pełnił funkcję inspektora edukacji w wilajecie Szkodra, w tym czasie zwrócił się do władz osmańskich z prośbą o pozwolenie na wprowadzenie języka albańskiego do szkół w Szkodrze. Przeszedł na emeryturę w 1894 roku; zmarł dwa lata później, został pochowany na terenie jednego z muzułmańskich cmentarzy na terenie Albanii.
Autor pierwszego elementarza albańsko-tureckiego zapisanego alfabetem arabskim; praca została dwukrotnie wydana w latach 1861 oraz 1869; jako, że publikacja w języku albańskim była wówczas w Imperium Osmańskim zabronione, opublikował je anonimowo. Wśród innych prac jego autorstwa były podręczniki do gramatyki oraz języka albańskiego (jeden z nich pochodzi z roku 1881), a także niedokończony słownik turecko-albański. Napisał także dwa pamiętniki pisane w latach 1884–1850 oraz 1893–1895; w pierwszym z nich opisał m.in. swoją działalność w Lidze Prizreńskiej.
Jego dom do lat 90.