Przez następne dziesięciolecia działał głównie w Chicago. Regularnie występował i nagrywał z bratem – Johnnym, aż do przedwczesnej śmierci klarnecisty w 1940. W 1946 dokonał szeregu solowych nagrań na perkusji, wzbogaconych o jego komentarz oraz demonstrację stosowanych przez niego technik. W okresie odrodzenia jazzu tradycyjnego (Dixieland Revival), który rozpoczął się w końcu lat 40., grał z Jimmie’em Noone’em, Sidneyem Bechetem, Bunkiem Johnsonem i Artem Hodesem. W 1947 występował w ogólnokrajowych audycjach radiowych „This is Jazz”, a rok później pojawił się w Europie z grupą Mezza Mezrowa, występując m.in. na pierwszym festiwalu jazzowym w Nicei.

Po powrocie z Europy doznał udaru mózgu. Dwa kolejne przeszedł w 1950 i 1952. Był lekko sparaliżowany. Pomimo to nie przestał pracować – nauczał i występował, choć już w niepełnym wymiarze. Na emeryturę przeszedł w 1957. Zmarł dwa lata później w wieku 60. lat.