Ján Havlík (ur. 12 lutego 1928 w Vlčkovanach, zm. 27 grudnia 1965 w Skalicy) – słowacki zakonnik ze zgromadzenia lazarystów, ofiara reżimu komunistycznego w Czechosłowacji. Błogosławiony Kościoła katolickiego.

Życiorys Urodził się 12 lutego 1928 we Vlčkovanach (dzisiejsze Dubovce), jako syn Karola i Justyny z domu Pollákovej. Jego ojciec był robotnikiem.

W 1943 roku wstąpił do Szkoły Apostolskiej Zgromadzenia Księży Misjonarzy św. Wincentego a Paulo (tzw. małe seminarium) w Bańskiej Bystrzycy, które ukończył w maju 1949. Pierwotnie planował wstąpić do seminarium duchownego Zgromadzenia Księży Misjonarzy w Bratysławie, jednak to zostało znacjonalizowane przez władze komunistyczne, latem tego samego roku, w związku z czym wstąpił do nowicjatu Zgromadzenia Księży Misjonarzy w Ladcoch. W ramach operacji K2, w maju 1950 został wraz z innymi seminarzystami, siłą zabrany ze szkoły apostolskiej do „instytutu reedukacyjnego” we wsi Kostolná. Następnie został skierowany do pracy przymusowej przy budowie zbiornika wodnego Nosice, koło Púchova (prace w ramach tzw. budownictwa młodzieżowego (stavby mládeže)).