Świadkami egzekucji powstańców oraz zgromadzonych we wsi cywilów byli dwaj mieszkańcy Strzebniowa – Karol i Paweł Wienckowie. Relacjonowali oni, że zaskoczeni nagłą walką powstańcy nie byli w stanie skutecznie się bronić, co zmusiło ich do poszukiwania schronienia w wiejskich domostwach. Pomimo poddania się, zostali siłą z nich wywleczeni. Katowano ich przy tym kolbami odebranych im karabinów z taką zawziętością, że wszystkie się na ich ciałach połamały. Po ustawieniu powstańców na zewnątrz budynków, w zwartej grupie, członkowie Selbstschutzu otworzyli do nich ogień z broni palnej. Osoby, które pomimo oddania do nich strzałów, wykazywały jakiekolwiek oznaki życia, dobijane były szablą lub bagnetem. Ten sam sposób działania zastosowali Niemcy w stosunku do cywili. Karol Wiencek relacjonował, że został aż dziewięciokrotnie raniony i aby przeżyć musiał udawać zabitego. Paweł Wiencek w wyniku uderzenia kolbą w głowę stracił przytomność. Kiedy się ocknął, zdołał ukryć się w zbożu.
Wstrząśnięci obrazem zbrodni powstańcy sformułowali memorandum do Wojciecha Korfantego, w którym opisali przebieg masakry.
thumb|250 px|Dr Ignacy Nowak, szef sanitarny I Dywizji Powstańczej, który 17 maja 1921 r.