Projekt sfinansowało włoskie Ministerstwo Środowiska, a Centro Ricerche Fiat sfinansowało jego realizację w jednym ze swoich modeli autobusów.
Tworząc Irisbus w 1999 r., Iveco rozpoczęło ambitny projekt autobusu miejskiego napędzanego wodorem, w systemie zwanym ogniwem paliwowym. Prototyp zbudowano i przetestowano w 2002 roku o kodzie VIN ZGA482.E0E0E0.00001. Testy, nadzorowane przez włoskie Ministerstwo Transportu i Środowiska, trwały 2 lata. W tym czasie wyprodukowano trzy 12-metrowe autobusy CityClass Fuel Cell. Po zatwierdzeniu prototypu we Włoszech autobusy te zostały dostarczone 1 listopada 2004 roku przedsiębiorstwom komunikacji miejskiej w Turynie, Barcelonie i Niemczech (Monachium).
Turyn CityClass można było zobaczyć w służbie podczas Zimowych Igrzysk Olimpijskich w 2006 roku. Jego autonomia wynosiła 12 godzin przy prędkości 60 km/h. Mógł pomieścić 73 pasażerów, w tym 21 na miejscach siedzących, 51 stojących i 1 na wózku inwalidzkim PMR. Miał 9 butli z wodorem, w sumie 1260 litrów przy 200 barach.
Pomyślnie przetestowano także prototyp CityClass z silnikiem hybrydowym.
Charakterystyka Iveco CityClass był dostępny w trzech różnych długościach (10,8 m, 12 m lub 18 m) i miał 2,50 m szerokości. W wersji standardowej mógł przewozić od 88 do 108 osób, a w wersji przegubowej 140 osób.