Wstąpił do Niemieckiej Partii Prawicowej (DKP-DRP), z której list z powodzeniem kandydował do niemieckiego Bundestagu w wyborach parlamentarnych w 1949 i został jednym z pięciu deputowanych tej partii. We wrześniu 1950 został wyrzucony z DKP- DRP i przeszedł do nowo powstałej Socjalistycznej Partii Rzeszy, którą odtąd reprezentował w parlamencie wraz z jej liderem Fritzem DorlsemRudolf Vierhaus, Ludolf Herbst, Bruno Jahn: Biographisches Handbuch der Mitglieder des Deutschen Bundestages. 1949-2002. Vol. 2: N–Z. Appendix. K. G. Saur, Monachium 2002, ISBN 3-598-23782-0, s. 699..
Zwracał uwagę swoimi kontrowersyjnymi przemowami w Bundestagu. W lipcu 1951 został skazany na cztery miesiące więzienia za znieważenie czterech ministrów rządu landowego Dolnej Saksoni. W połowie listopada 1951 podczas debaty nad pierwszym porozumieniem między Republiką Federalną Niemiec a Izraelem wygłosił antysemickie przemówienie, za które przewodniczący Bundestagu Hermann Ehlers ukarał go naganą. W styczniu 1952 wiceprzewodniczący parlamentu Hermann Schäfer wydalił go z obrad na trzy dni z powodu nieparlamentarnego zachowania.