Według pisarzy i Romulusa Rusana, eksperyment opierał się na karach psychicznych (głównie bazujących na upokorzeniu) i torturach fizycznych. Początkowo dyrektor więzienia Dumitrescu nie był zwolennikiem takiej reedukacji, zmienił jednak zdanie pod wpływem nacisków ze strony Iona Mariny, lokalnego przedstawiciela Securitate. Marina ściśle współpracował z kierownictwem Dyrekcji Więziennictwa, zwłaszcza z Iosifem Nemeșem, szefem Służby Operacyjnej, i Tudorem Sepeanu, szefem Służby Inspekcyjnej.
Etapy „reedukacji” „Reedukacja” była podzielona na 3 etapy:
Pierwszy etap – zewnętrzna demaskacja Każdy uczestnik eksperymentu był początkowo dokładnie przesłuchiwany, a tortury miały na celu ujawnienie intymnych szczegółów jego życia. W związku z tym wymagano od nich ujawnienia wszystkiego, co – jak sądzono – ukryli podczas poprzednich przesłuchań; wielu więźniów, licząc na uniknięcie tortur, przyznawało się do urojonych występków.
Drugi etap – wewnętrzna demaskacja Druga faza wymagała od torturowanych ujawnienia nazwisk osób, które zachowywały się wobec nich mniej brutalnie lub z większą pobłażliwością w czasie odsiadki.