W powstaniu warszawskim została przydzielona do Harcerskiej Poczty Polowej przy Kwaterze Głównej Szarych Szeregów, gdzie jako łączniczka (ps. Myszka) przenosiła meldunki i urządzenia telefoniczne na terenie Śródmieścia Południowego. Po zakończeniu powstania warszawskiego zamieszkała u stryja w Zakopanem, gdzie w 1948 zdała maturę w Gimnazjum im. Oswalda Balzera. Była drużynową szkolnej drużyny harcerskiej, a także reprezentowała miasto w pływaniu i siatkówce.
W 1952 ukończyła studia z zakresu chemii na Wydziale Matematyczno-Przyrodnicznym Uniwersytetu Łódzkiego, a następnie została asystentem w Katedrze Chemii Nieorganicznej łódzkiej uczelni. Jako studentka reprezentowała AZS Łódź w narciarstwie zjazdowym oraz siatkówce. W 1962 na podstawie rozprawy Pochodne akrydyny jako wskaźniki chemiluminescencyjne otrzymała tytuł doktora nauk chemicznych, a w 1972 na podstawie pracy Układy chemiczne generujące oscylacje elektryczne habilitowała się w tej dziedzinie. W 1973 została powołana na stanowisko docenta (specjalność: chemia nieorganiczna), a w 1990 na stanowisko profesora Uniwersytetu Łódzkiego (specjalność: elektrochemia). W latach 1977–1980 pełniła funkcję zastępcy dyrektora Instytutu Chemii Uniwersytetu Łódzkiego, a w latach 1987–1990 prodziekana Wydziału Matematyki Fizyki i Chemii tej uczelni.