Ernst von Ihne, właściwie Ernst Eberhard Ihne, od 1906 roku Ernst Eberhard von Ihne (ur. 23 maja 1848 w Elberfeld, zm. 21 kwietnia 1917 w Berlinie) – niemiecki architekt, przedstawiciel historyzmu, projektujący przede wszystkim w formach neorenesansowych i neobarokowych. Był architektem dworskim cesarzy Fryderyka III i Wilhelma II.
Do jego najważniejszych realizacji należą Kaiser-Friedrich-Museum i dawna Królewska Biblioteka w Berlinie, Zamek Friedrichshof w Kronberg im Taunus oraz Pałac Kawalera w Świerklańcu.
Życiorys
Ernst Eberhard Ihne urodził się w Elberfeld, współcześnie będącym częścią Wuppertalu. Był synem historyka i filologa klasycznego Wilhelma Ihnego.
Studiował w szkole technicznej w Karlsruhe, następnie w Berlińskiej Akademii Budownictwa oraz w paryskiej École des Beaux-Arts.
W 1877 roku założył w Berlinie wspólnie z Paulem Stegmüllerem biuro architektoniczne. Pracownia projektowała rezydencje, wille, domy wiejskie i elementy wyposażenia wnętrz. Ihne należał również do grona założycieli berlińskiego stowarzyszenia architektów.