W początkowym okresie działalności posługiwał się przede wszystkim formami nawiązującymi do niemieckiego renesansu, uzupełnianymi wpływami francuskimi i angielskimi. W późniejszych projektach coraz częściej stosował monumentalne rozwiązania neobarokowe, charakterystyczne dla oficjalnej architektury epoki wilhelmińskiej.
Kariera dworska
Do pierwszych większych realizacji Ihnego należał Nowy Zamek Myśliwski w Hummelshain, projektowany wspólnie z Paulem Stegmüllerem i wzniesiony w latach 1878–1885. W latach 1886–1887 powstało według jego projektu kasyno oficerskie Pułku Huzarów Gwardii w Poczdamie.
W 1888 roku cesarz Fryderyk III mianował go architektem dworskim. W tym samym roku Ihne otrzymał zlecenie zaprojektowania zamku Friedrichshof dla cesarzowej Wiktorii, wdowy po Fryderyku III.
Za panowania Wilhelma II projektował budynki dworskie, rezydencjonalne, muzealne, biblioteczne i naukowe. Do najważniejszych zleceń państwowych należały Kaiser-Friedrich-Museum oraz Królewska Biblioteka w Berlinie.
W 1896 roku otrzymał tytuł tajnego nadradcy budowlanego. W 1906 roku Wilhelm II nadał mu dziedziczne szlachectwo, od którego czasu architekt używał nazwiska von Ihne.