Portyk z przejazdem, wsparty na filarach, inspirowany był modelem zaproponowanym przez Giuseppe Piermariniego w La Scali (1776-78), zmodyfikowany jednak poprzez dodanie loggii jońskiej na drugim poziomie fasady, odpowiadającej przestrzeni foyer. Dzięki Niccoliniemu Teatr nabiera cech świątyni, powoli stając się symbolem miasta.
W nocy z 13 lutego 1816 roku pożar zniszczył budynek Teatru San Carlo. Nienaruszone pozostały jedynie ściany zewnętrzne i dobudowana część. Odbudowa, ukończona w ciągu dziewięciu miesięcy, również była prowadzona przez , który w dużej mierze odtworzył salę z 1812 roku. Toskański architekt zachował układ w kształcie podkowy oraz konfigurację sceny, chociaż została ona poszerzona i ozdobiona wewnętrznym reliefem, który zachował się do dziś. W centrum sufitu umieszczono płótno z Apollinem przedstawiającym Minerwie największych poetów świata, namalowane przez Antoniego, Giuseppe i Giovanniego Cammarano, nawiązujące do wcześniejszych wersji. Kurtyna dopełnia stałe wyposażenie sali: wielokrotnie przemalowywana przez , została w 1854 roku zastąpiona przez obecny egzemplarz, wykonany przez Giuseppe Mancinelliego i Salvatore Fergolę, przedstawiający osiemdziesięciu poetów i muzyków. Dobudowano boczną fasadę, zrealizowaną według projektu Francesco Gavaudana i Pietro Gesuè w latach 1838–1842.