odbudowano go 12 stycznia 1817 roku – wtedy też miała miejsce ponowna inauguracja.
Wieczorem podczas wielkiego otwarcia wystawiono Il sogno di Partenope Giovanni Simone Mayra, a następnie odbył się balet stworzony przez Salvatore Viganò, z tancerkami takimi, jak Fanny Elssler, Maria Taglioni oraz , jedna z pierwszych kobiet-choreografek, której baletki są obecnie przechowywane w Muzeum Opery w Paryżu.
Architektura Początkowy projekt Giovanniego Medrano z 1737 roku przewidywał salę o długości 28,6 metra i szerokości 22,5 metra, z 184 lożami, w tym lożami na proscenium, rozmieszczonymi w sześciu rzędach oraz lożą królewską zdolną pomieścić dziesięć osób, co dawało łącznie 1379 miejsc. Wnętrze było utrzymane w kolorze ciepłego złota, a nad portalem widniał herb królewski.
Przebudowa Teatru była zaplanowana przez neoklasycystycznego architekta z Neapolu (1772-1850). Kilkakrotnie ingerował w strukturę budynku, który stopniowo nabierał dzisiejszego kształtu. Pierwsza faza metamorfozy dotyczyła fasady, przekształconej za pomocą elementów neoklasycystycznych oraz nawiązujących do starożytnej Grecji dekoracji, a także dodania foyer, przestrzeni rekreacyjnych i gastronomicznych. Prace, rozpoczęte w grudniu 1809 roku, zakończyły się dwa lata później.