Koncepcja pociągu agitacyjnego została ponownie zastosowana podczas II wojny światowej jako mechanizm bezpośredniego rozpowszechniania informacji w czasie, gdy zawodziły zwykłe środki komunikacji i rządowe struktury kontroli między centrum a peryferiami Związku Radzieckiego.
Historia Geneza Podczas rosyjskiej wojny domowej w latach 1918–1922, operacje wojskowe odbywały się zwykle w obrębie wąskiej sieci linii kolejowych rozsianych po całym kraju. Linia frontu pomiędzy Armią Czerwoną rewolucyjnego rządu bolszewickiego a wojskami białych przesuwała się tam i z powrotem, a miasta i okręgi przechodziły spod kontroli jednych pod kontrolę drugich. Penetracja nowych bolszewickich instytucji rządowych i funkcjonariuszy partyjnych poza głównymi obszarami metropolitalnymi była wyjątkowo słaba. Od początku wojny domowej pociągami wysyłano na front mówców agitacyjnych i drukowane materiały propagandowe, aby wzmocnić poparcie dla komunistów wśród ochotników i poborowych Armii Czerwonej, a przewodniczący Rewolucyjnej Rady Wojennej Lew Trocki zorganizował własny pociąg pancerny, aby umożliwić sobie i swoim współpracownikom łatwe przemieszczanie się z jednego odcinka frontu na drugi.