„Ballada” dedykowana George’owi Enescu I. Lento molto sostenuto – Molto moderato quasi lento – Allegro in tempo giusto e con bravura – Tempo poco più vivo e ben marcato
IV sonata e-moll dedykowana Fritzowi Kreislerowi
I. Allemande
II. Sarabande
III. Finale
V sonata G-dur dedykowana
I. L’aurore
II. Danse rustique
VI sonata E-dur dedykowana I. Allegro giusto non troppo vivo – Allegretto poco scherzando – Allegro. Tempo primo
Analiza I sonata pozostaje pod wyraźnym wpływem swojego Bachowskiego pierwowzoru, także pod względem budowy (wolno-szybko-wolno-szybko). Tonacja zmienia się z g-moll na B-dur w 3. części.
II sontata była pierwotnie na 4. miejscu, autor zmienił jej położenie przed publikacją. Pojawia się w niej motyw zaczerpnięty z sekwencji Dies irae we wszystkich częściach, a zwłaszcza w drugiej i trzeciej części. Powolna część Malinconia w tonacji e-moll przechodzi z łagodnego motywu pieśni ludowej do tematu chorałowego. Danse des ombres (Taniec cieni) w tonacji G-dur otwiera , który zostaje przetworzony na sarabandę w technice pizzicato, po niej następuje sześć wariacji, w tym pieśń ludowa, musette, dwuczęściowa inwencja w tonacji molowej, po czym następuje powrót do sarabandy.