pojawiają się m.in. spiętrzone seksty. Pomimo obecności elementów Bachowskich bliżej jej do stylu kompozytorskiego Niccolò Paganiniego.

Recepcja Zbiór jest uznawany za najwybitniejsze osiągnięcie kompozytorskie Eugène’a Ysaÿe’a i jest również jego najbardziej znanym dziełem. Sonaty są wykonywane we współczesnym repertuarze konkursowym i estradowym. Prof. wypowiedział się tak: każdy szanujący się skrzypek powinien całość znać lub przynajmniej przeczytać oraz [n]ie będzie przesadnym stwierdzenie, w skrzypcowym pojmowaniu, że Sonaty i Partity Jana Sebastiana Bacha to „STARY TESTAMENT” zaś Sonaty na skrzypce solo Eugène Ysaÿe’a to „NOWY TESTAMENT”. Dawid Ojstrach wypowiedział się o cyklu następująco: otwierają one nowy rozdział w historii wirtuozerii skrzypcowej. Pod tym względem Ysaÿe jako kompozytor jest największym nowatorem po Paganinim.

Nagrania Dzieło wykonywało i rejestrowało w całości wielu artystów, m.in.: Gidon Kremer dla Miełodiji Ruggiero Ricci dla Candide (1974) (1982) dla Pavane (1989) Leonidas Kawakos dla BIS Records (1999) dla Naxos (wyd. 2003) dla ECM (2002, wyd.