Niepełnosprawność w Stanach Zjednoczonych była postrzegana jako problem osobisty - nie istniało wiele organizacji politycznych czy rządowych, które wspierałyby osoby z tych grup. W latach 50. XX wieku nastąpił przełom w obszarze wolontariatu i organizacji ukierunkowanych na współpracę z rodzicami, takich jak March of Dimes.
Chociaż było to początkiem aktywizmu i dążenia do wsparcia dla tych grup, dzieci z niepełnosprawnościami były w dużej mierze ukrywane przez swoich rodziców z obawy przed przymusową rehabilitacją. Kiedy w latach 60. XX wieku rozpoczął się ruch na rzecz praw obywatelskich, działacze na rzecz praw osób z niepełnosprawnościami przyłączyli się do tego ruchu oraz do ruchu na rzecz praw kobiet, aby promować równe traktowanie i zwalczać stereotypy. To właśnie w tym czasie rozpoczęła się walka o prawa osób z niepełnosprawnościami z różnych grup, łącząca osoby z różnymi rodzajami niepełnosprawności (fizycznymi, psychicznymi, a także z zaburzeniami wzroku i słuchu) oraz różnymi potrzebami, aby walczyć o wspólną sprawę. W 1990 roku uchwalono ustawę Americans with Disabilities Act of 1990 (ADA), która prawnie zakazała dyskryminacji z powodu niepełnosprawności i nakazała zapewnienie dostępności w budynkach i miejscach publicznych.