Kolejną debatą jest spór między instytucjonalizacją osób z niepełnosprawnościami a wsparciem ich w miejscu ich zamieszkiwania. W 1963 roku, podczas prezydentury Johna F. Kennedy'ego, przekształcono narodowe podejście do zdrowia psychicznego poprzez zwiększenie finansowania programów społecznych oraz stworzenie ustawodawstwa dotyczącego opieki zdrowotnej w tej dziedzinie. Prezydent USA Kennedy również utworzył Panel Prezydencki ds. Opóźnienia Umysłowego (), który stworzył rekomendacje dla nowych programów, które rządy mogą wdrażać na poziomie stanowym, odchodząc tym samym od „instytucji opiekuńczych”.
Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego USA w sprawie Humphrey v Cady, prawa dotyczące przymusowego leczenia oraz kryteria interwencji obowiązują jedynie wtedy, gdy osoba zostanie uznana za bezpośrednie zagrożenie dla siebie lub innych. Trudność w udowodnieniu "bezpośredniego zagrożenia" doprowadziła do nieoczekiwanego skutku, jakim jest trudniejsze skierowanie pacjentów z zaburzeniami psychicznymi do szpitala, a łatwiejsze ich wysłanie do więzienia. Według Narodowego Sojuszu na Rzecz Zdrowia Psychicznego () około 15% mężczyzn i 30% kobiet osadzonych w więzieniach cierpi na poważne choroby psychiczne, które pozostają nieleczone.