Z tego przepisu skorzystały nazistowskie Niemcy, gdy poparły działania antylitewskie w regionie i oskarżyły Litwę o naruszanie praw mniejszości. Region ten nie mógł zostać przekazany innym państwom bez zgody stron umowy. Artykuł ten stał się aktualny w 1939 r., kiedy Litwie przedstawiono ultimatum, w którym żądano przekazania regionu Niemcom.
Do konwencji, jako dodatek, dołączono statut regionu oraz umowę o porcie w Kłajpedzie i tranzycie. Statut obwodu kłajpedzkiego składał się z 38 artykułów i miał formę konstytucji. Dotyczył on przede wszystkim szczegółowego określenia zakresu autonomii ustawodawczej, sądowniczej, administracyjnej i finansowej przyznanej regionowi. Autonomia została przyznana w imieniu Litwy, co stanowiło dla niej znaczące osiągnięcie dyplomatyczne a cztery państwa sygnatariusze umowy międzynarodowej jedynie ją potwierdziły. Do spraw ściśle podlegających władzom lokalnym należały: kult publiczny i edukacja, lokalne podziały administracyjne, służba zdrowia i opieka społeczna, drogi i roboty publiczne, ustawodawstwo cywilne, karne i handlowe, policja i podatki (z wyjątkiem ceł). Region miał własny organ ustawodawczy (Sejm Kraju Kłajpedzkiego), który wybierany był na trzyletnią kadencję w wolnych, demokratycznych wyborach. Prezydent Litwy mianował gubernatora regionu.