Kończy studia uzyskaniem dyplomu w 1923 roku. W 1925 roku ponownie wyjeżdża do Szwajcarii, gdzie pogłębia swoją wiedzę psychologiczną w i na Uniwersytecie Genewskim pod kierunkiem Édouarda Claparède’a i Jeana Piageta. W 1927 roku uzyskuje Certificat d’Études i powraca do Polski, gdzie zostaje psychologiem szkolnym w Szkole Eksperymentalnej im. Józefy Joteyko w Warszawie. Ze względu na nowatorskość placówki często wyjeżdża za granicę celem zapoznania się z formami opieki nad dziećmi w innych krajach. Pod koniec lat 20. pracuje także jako psycholog szkolny w I Gimnazjum Miejskim im. gen. Sowińskiego w Warszawie. Kontynuuje studia uzyskując w 1935 roku dyplom doktora filozofii pod kierunkiem Édouarda Claparède’a. Bierze udział w wielu konferencjach naukowych w całej Europie.
Po wybuchu II wojny światowej na krótki czas przerywa działalność naukową. W 1941 roku wraca w roli wykładowcy na tajnej Szkole Higieny Psychicznej w Zagórzu pod Warszawą, w której uczy do końca wojny. Po zakończeniu działań wojennych pozostaje w szkole do jej likwidacji w 1952, pełniąc funkcję dziekana. Od 1947 do 1952 roku jest równocześnie Kierownikiem Pracowni Psychologii Eksperymentalnej i Charakterologii w Państwowym Instytucie Higieny Psychicznej. W 1959 roku rozpoczyna pracę na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim.