L’estaca – piosenka katalońskiego pieśniarza Lluísa Llacha, skomponowana i wydana w 1968 roku. Powstała w czasach dyktatury Francisca Franco i stanowi wezwanie do jedności w działaniu na rzecz wolności, stając się symbolem walki o nią. „L’estaca”, chociaż wydana w małym nakładzie, zyskała popularność wśród Katalończyków i stała się przedmiotem rządowej cenzury, wskutek czego Llach musiał uciekać z kraju, do którego powrócił w 1975, już po śmierci dyktatora.
Tekst i geneza Podmiot liryczny rozmawia ze starszym mężczyzną – „dziadkiem Sisetem” – który pyta, czy nie dostrzega, że wszyscy są przywiązani do przegniłego pala (kat. l’estaca), a dzięki wspólnemu wysiłkowi mogą go przewrócić i się oswobodzić. Podmiot liryczny przyznaje, że jest zbyt zmęczony, żeby podjąć wysiłek. Po śmierci Siseta zaczyna śpiewać jego pieśń, samemu nawołując do podjęcia walki o wolność.