Spór proceduralny dotyczący rozwiązania Dyrektoriatu Otto Böttchera w 1932 r. został rozstrzygnięty dopiero przez Stały Trybunał Sprawiedliwości Międzynarodowej. Relacje te ustabilizowały się pod koniec lat 30. XX wieku, gdy zarówno parlament, jak i Dyrektoriat zaczęły wspierać działania pronazistowskie. Rosnące napięcie między nazistowskimi Niemcami a Litwą doprowadziło do ultimatum w marcu 1939 r. Terytorium Kłajpedy zostało przyłączone do Niemiec, a instytucje autonomiczne rozwiązano.
Administracja francuska Zgodnie z traktatem wersalskim z czerwca 1919 r. Okręg Kłajpedy został odłączony od Prus Wschodnich i oddany pod tymczasową administrację francuską. Jeszcze przed oficjalnym podpisaniem traktatu niemieckie partie polityczne utworzyły protoparlament () i utworzyły siedmioosobowy Komitet Wykonawczy (), który miał sprawować władzę tymczasową w regionie. 10 lutego 1920 roku w regionie pojawiły się pierwsze wojska francuskie pod dowództwem generała Dominique’a Josepha Odry’ego. Tydzień później Odry uznał Komitet Wykonawczy i przekształcił go w Dyrektoriat. Początkowo jej członkami byli wyłącznie Niemcy, co wywołało protesty wśród pruskich działaczy litewskich. Dwóch Litwinów, Erdmonas Simonaitis i Mikelis Reidys, zostało do niego dołączonych 12 marca 1920 r.