Od listopada 1918 w stopniu porucznika pełnił służbę w 5 Pułku Piechoty Legionów w Wilnie. Brał udział w kampanii lwowskiej i wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920. Po zakończeniu wojny kontynuował naukę. W 1922 zdał egzamin maturalny, a 15 sierpnia 1924 został awansowany na kapitana i przydzielony do sztabu 1 Dywizji Piechoty w Wilnie. W 1929 rozpoczął studia w Wyższej Szkole Wojennej, którą ukończył w 1931. Jako oficer dyplomowany został odkomenderowany w 1931 do sztabu Korpusu Ochrony Pogranicza. W 1933 ponownie służył w 5 Pułku Piechoty Legionów. W 1934 został awansowany na majora dyplomowanego. Brał udział w wojnie obronnej 1939.
Po klęsce Polski w 1939 przebywał w Wilnie podczas okupacji sowieckiej, litewskiej i niemieckiej. Działał najpierw w ramach Kół Pułkowych wchodzących w skład Okręgu Wileńskiego SZP-ZWZ. Przybrał wówczas pseudonim „Wileńczyk”. W końcu 1941 został mianowany szefem Oddziału I (organizacyjnego) sztabu Okręgu Wileńskiego. We wrześniu 1942 przeniesiono go na stanowisko szefa Oddziału IV (kwatermistrzowskiego). Przewidywano go do sztabu organizacji „NIE” planowanej na wypadek okupacji ziem polskich przez Związek Sowiecki.