Sierżant Stubby (, ur. 1916, zm. 16 marca 1926) – pies przydzielony do amerykańskiej 26 Dywizji Piechoty w czasie I wojny światowej i nieoficjalna maskotka 102 Pułku Piechoty. Służył przez 18 miesięcy i brał udział w 17 bitwach i czterech ofensywach na froncie zachodnim. Uratował swój pułk przed niespodziewanymi atakami gazem musztardowym, odnajdował i pocieszał rannych, a według legendy złapał niemieckiego żołnierza za spodnie i przetrzymywał go, dopóki nie pojmali go amerykańscy żołnierze. Jego czyny zostały dobrze udokumentowane w amerykańskiej prasie.

Stubby został nazwany najbardziej odznaczonym psem Wielkiej Wojny i jedynym psem, który został nominowany i awansowany na sierżanta za czyny bojowe. Wypchane ciało Stubby’ego znajduje się obecnie w Smithsonian Institution.

Wczesne lata We współczesnych mu przekazach Stubby’ego opisywano jako boston terriera lub kundelka „bulteriera”. Opisując go jako psa „niepewnej rasy”, Ann Bausum napisała, że: „pręgowany szczeniak prawdopodobnie zawdzięczał przynajmniej część swojego pochodzenia rozwijającej się rodzinie bostońskich terierów, rasy tak nowej, że nawet jej nazwa była wtedy nieustalona: [mówiono na nie] Boston Round Heads, amerykańskie [...] i bostońskie bulteriery”.