W Ośrodku nie dochodziło do otwartych form oporu osadzonych. Wiązało się to z doborem pensjonariuszy, którzy nie mieli doświadczeń związanych z pobytami w ośrodkach odosobnienia. Ponadto władze dokonały skutecznego rozdzielenia osadzonych – robotników osadzono w celach na parterze a inteligencję na piętrze. Zmniejszyło to możliwość wewnętrznej komunikacji oraz spowodowało powstanie wyraźnych podziałów. Sytuacja zmieniła się w lipcu 1982 r., kiedy do Grodkowa przeniesiono internowanych osadzonych wcześniej w innych ośrodkach i mających doświadczenie w stawianiu oporu władzom ośrodków. Jedynie trudna sytuacja lokalowa (ciasnota w celach, brak sanitariatów) skłaniała pensjonariuszy Ośrodka do różnych formo oporu – od odmowy wykonywania poleceń funkcjonariuszy SW przez niszczenie zamków cel, wywieszanie flagi, transparentów do strajków głodowych. Wówczas przebywało na terenie Ośrodka 98 osadzonych, co nawet komisja z Centralnego Zarządu Zakładów Karnych oceniała jako przeludnienie. Działania osadzonych przyczyniły się do zwiększenia ich swobód. Władze Ośrodka starały się wpływać na zachowanie osadzonych poprzez system nagród i kar. Jedną z nagród było m.in. dodatkowe widzenie z rodziną. Najczęstszymi karami było osadzanie w osobnym pomieszczeniu na kilka dni, pozbawianie możliwości zakupów lub otrzymywania paczek żywnościowych.