Zrezygnowano z produkcji 2-drzwiowego sedana.
Zawieszenie pozostawało niezmienione względem poprzednika, mocniejsze odmiany silnikowe oraz kombi otrzymały dodatkowe stabilizatory osi przedniej. Układ wspomagania kierownicy był wydajniejszy przy małych prędkościach.
Podstawowe jednostki o nieparzystych pojemnościach (1.7 i 1.9) ustąpiły miejsca nowym silnikom 1.8 w układzie OHC. Jednostki te były lżejsze, napęd rozrządu zapewniał pasek zębaty. Bazowy 1.8 S osiągał 90 KM, oszczędniejszy 1.8N (75 KM) oferowano bez dopłaty. Niezmienione jednostki 2.0 S oraz 2.0 E przejęto z Rekorda E1, posiadały jednak inne sprzęgło. Wszystkie typy silników wykorzystywały hydrauliczne mocowania silnika, wypełnione glikolem łożyska zapewniały znacznie lepszą izolację akustyczną między silnikiem a nadwoziem. W sierpniu 1983 jednostka 2.3 D została zmodernizowana – otrzymała nową osłonę głowicy cylindrów, hartowany indukcyjnie wałek rozrządu zastąpiono wałkiem hartowanym metodą TIG. Zastosowano również wzmocniony łańcuch rozrządu i aerodynamiczne zawory dolotowe oraz wydechowe, a także lżejsze tłoki i korbowody oraz nową pompę wtryskową z dystrybutorem zimnego rozruchu. Zmiany te zaowocowały wzrostem mocy do 71 KM. Od 1984 oferowano także wariant wysokoprężny z turbodoładowaniem (86 KM, 189 Nm).