Zgodnie z traktatem Związek Radziecki miał odstąpić Litwie część Wileńszczyzny, w tym samo Wilno, zdobyte podczas inwazji na Polskę, w zamian za prawo do stacjonowania na Litwie na stałe do 20 000 (pierwotny próg negocjacyjny wynosił 50 000) żołnierzy radzieckich. Oficjalne źródła radzieckie twierdziły, że obecność wojska radzieckiego była konieczna, aby wzmocnić obronę słabego państwa przed możliwymi atakami ze strony nazistowskich Niemiec. W rzeczywistości był to pierwszy krok w kierunku ostatecznej okupacji Litwy i został opisany przez The New York Times jako „faktyczne poświęcenie niepodległości”. mały|350x350px| Zgodnie z Traktatem o wzajemnej pomocy między Litwą a ZSRR Litwa zgodziła się na radzieckie bazy wojskowe (oznaczone czarnymi gwiazdkami) w zamian za część Wileńszczyzny (na pomarańczowo) Pomimo paktów, obawy Związku Radzieckiego nie zniknęły. Rosyjscy teoretycy wojskowi od dawna utrzymywali, że kontrola nad Morzem Bałtyckim ma kluczowe znaczenie dla obrony Petersburga, a państwa bałtyckie stanowią strefę buforową między Związkiem Radzieckim a Niemcami. Realizując tę strategię, Związek Radziecki rozpoczął wojnę zimową w Finlandii po tym, jak kraj ten odrzucił podobny układ o wzajemnej pomocy zaproponowany przez Moskwę. Stalina zaniepokoiły sukcesy Niemiec w Europie, ponieważ wiosną 1940 r.