Rząd litewski rozważał swoje opcje i możliwość okupacji już od listopada 1939 r. W tym czasie posłowie litewscy Stasys Lozoraitis, Petras Klimas i Bronius Kazys Balutis przygotowali memorandum zawierające plany awaryjne. Doradzali wzmocnienie armii, zdeponowanie funduszy za granicą, wzmocnienie sojuszu Ententy Bałtyckiej z Łotwą i Estonią z 1934 r. oraz zbadanie możliwości utworzenia rządu na uchodźstwie. Mimo że proponowano różne rozwiązania, nie osiągnięto niczego konkretnego. Zimą 1940 roku państwa Ententy Bałtyckiej omawiały kwestię większej współpracy. Mając na uwadze okoliczności, trzy rządy ostrożnie formułowały swoje komunikaty, ale rozmowy te były odebrane przez Związek Radziecki jako dowód na to, że Litwa spiskowała z Łotwą i Estonią, łamiąc w ten sposób traktat o wzajemnej pomocy.