25 maja, dzień przed ewakuacją Dunkierki, radziecki minister spraw zagranicznych Wiaczesław Mołotow przedstawił notę dyplomatyczną, w której oskarżył rząd litewski o porwanie trzech żołnierzy radzieckich stacjonujących na Litwie, zgodnie z postanowieniami układu o pomocy wzajemnej. W notatce utrzymywano, że dwóch żołnierzy poddano torturom w celu wyłudzenia radzieckich tajemnic wojskowych, ale udało im się uciec, a trzeci, Butajew, został zamordowany. Na początku maja Butajew opuścił swoją jednostkę i był poszukiwany przez litewską policję, na prośbę radzieckiego dowódcy garnizonu. Po znalezieniu przez policjantów, widząc że nie ma szans na ucieczkę, popełnił samobójstwo. Władze litewskie odpowiedziały, że oskarżenia są bezpodstawne, ale obiecały przeprowadzenie pełnego śledztwa w sprawie incydentu i powołały specjalną komisję. Jednak jej prośby o udostępnienie szczegółowych informacji, w tym rozmów, zdjęć, opisów fizycznych lub innych danych, które mogłyby pomóc w prowadzeniu śledztwa, pozostały bez odpowiedzi. Oficjalne stanowisko Związku Radzieckiego było takie, że Litwa powinna przeprowadzić śledztwo samodzielnie, a jej prośby były próbą przerzucenia odpowiedzialności na Sowietów.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Sowieckie ultimatum wobec Litwy · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.