Wg krytyka jazzowego Joachima Ernsta Berendta „potrafił przetransportować na fortepian całe sekcje big-bandowe w pelnej ich krasie”Joachim Ernst Berendt, Od raga do rocka, wyd. PWM, 1979, s. 319. Styl akordów blokowych kojarzono później głównie z Oscarem Petersonem i George’em Shearingiem.
W latach 30. pracował w orkiestrach kierowanych przez Williama McKinneya, Jimmy’ego Raschelle’a, Lanky’ego Bowmana, Howarda Buntsa i Caba Callowaya. Jego kariera nabrała rozpędu w końcu 1941, kiedy został głównym aranżerem, pianistą i dyrektorem big-bandu Lionela Hamptona. Jego upodobanie szybkich, prostych rytmów i boogie-woogie dobrze współgrało z koncepcją rozrywki estradowej preferowaną przez sławnego bandlidera. Nagrania zaaranżowanych przez niego takich utworów, jak Tempo’s Birthday, Slide Hamp Slide, Overtime, Rockin’ in Rhythm, Flying Home i Hamp’s Boogie Woogie zyskały dużą popularność. Natomiast kompozycja Hey!