Ba-Ba-Re-Bop stała się w niedługim czasie przebojem w wielu krajach oraz standardem muzycznym. Współpraca z orkiestrą „Hampa” trwała do 1948 i została wznowiona w latach 1950–1952. Wtedy grał już niemal wyłącznie na organach, które pozostały już do końca życia jego instrumentem głównym.
W okresie 1949–1950 prowadził swój big-band, z którym nagrywał dla wytwórni MGM Records. Przedsięwzięcie to jednak okazało się nieudane. Wystąpił także w telewizji NBC w programie gitarzysty Eddiego Condona „Floorshow” razem z perkusistą Buddym Richem i stepującym tancerzem Baby Laurencem. Ponadto kierował orkiestrą Teddy’ego Stewarta podczas nagrań Diny Washington dla wytwórni Mercury. W 1950 wiele nagrywał m.in. z grupą Three Flames, wokalistami – Florence Wright, Wynoniem Harrisem, Rufusem Thomasem, Mabel Scott oraz saksofonistami – Eddiem „Cleanheadem” Vinsonem, Buddym Tatem i Billem Moorem. Podczas sesji Moore’a po raz pierwszy zrezygnował z fortepianu na rzecz organów Hammonda. W 1952 założył własne trio, grając na tym instrumencie jako jeden z jazzowych pionierów hammondowskich. W 1953 jeszcze jako pianista okazjonalnie partnerował Charliemu Parkerowi w nowojorskich jam sessions. W latach 50. pracował głównie w studiach nagraniowych, będąc m.in. sidemanem kontraktowym wytwórni Capitol od 1957 do 1959.