Andrzej Zając (ur. 17 lutego 1879 w Ligocie Bialskiej, zm. 10 kwietnia 1954 w Żorach) – polski ksiądz katolicki, działacz narodowy.
Życiorys Urodził się w Ligocie Bialskiej koło Białej na Górnym Śląsku w rodzinie Karola i Marii z domu Lompa. W 1900 ukończył Królewskiego Gimnazjum w Prudniku, a następnie, do 1904 studiował na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Wrocławskiego. Brał udział w pracach Kółka Polskiego w Konwikcie Teologicznym we Wrocławiu. 21 czerwca 1904 przyjął święcenia kapłańskie z rąk kardynała Georga von Koppa.
Pracę wikariusza rozpoczął w parafiach w Gorzowie Śląskim, Mikulczycach i Miechowicach. W latach 1907–1909 sprawował opiekę duszpasterską nad Polakami w Neuzelle. Następnie przeniesiono go do parafii św. Barbary w Chorzowie. Od 1911 do 1921 był proboszczem parafii Matki Bożej Szkaplerznej w Gierałtowicach.
Pracował w polskim ruchu narodowym w okresie powstań śląskich i plebiscytu. 1 maja 1919 został wiceprezesem, a następnie prezesem polskiej Powiatowej Rady Ludowej w Koźlu. Brał udział w tworzeniu kółek rolniczych na terenie powiatu kozielskiego. 15 stycznia 1920, i ponownie 22 lutego 1921, został wybrany na wiceprezesa Zarządu Głównego Śląskiego Związku Kółek Rolniczych.