Jan Urbanowski (ur. 12 sierpnia 1897 w Kotowie, zm. 18 kwietnia 1971 w Prudniku) – polski żołnierz, uczestnik I wojny światowej, powstania wielkopolskiego i II wojny światowej, działacz kombatancki i partyjny.

Życiorys Urodził się w Kotowie koło Grodziska Wielkopolskiego jako syn Wojciecha i Marii z domu Nowinka. W 1904 wraz z rodzicami zamieszkał w Kurowie, gdzie uczęszczał do szkoły powszechnej.

Podczas I wojny światowej, w marcu 1916 został powołany do Armii Cesarstwa Niemieckiego. Po przeszkoleniu w 6 pułku grenadierów we Wschowie, został wysłany na front wschodni do 404 pułku piechoty. Brał udział w walkach pod Baranowiczami. W listopadzie 1916 został ranny pod Horodyszczami. We wrześniu 1917 przeniesiono go na front zachodni, pod Cambrai. 24 marca 1918 trafił do szpitala w Monachium po zatruciu gazami bojowymi, po wyleczeniu wrócił na front do Peronne. Następnie znalazł się we Flandrii.

W grudniu 1918 otrzymał przepustkę świąteczną do domu, z której już nie wrócił do armii niemieckiej. 4 stycznia 1919 wstąpił do formowanej przez Józefa Skrzydlewskiego 1 kompanii grodziskiej, dołączając do powstania wielkopolskiego. Brał udział w walkach o Rakoniewice, Wioskę, Jabłonną i Wolsztyn. 27 stycznia 1919 został dowódcą 4 drużyny 1 kampanii grodziskiej.