Następnie walczył o Sępolno i Miedzichowo.
Po zakończeniu powstania pozostał w Wojsku Polskim jako podoficer zawodowy w 56 Pułku Piechoty Wielkopolskiej, a następnie 29 Pułku Strzelców Kaniowskich. W 1938 służył w Centralnej Szkole Podoficerów KOP w Twierdzy Osowiec. W marcu 1939 otrzymał stopień starszego sierżanta. 28 września 1939 w walkach pod Biłgorajem dostał się do niewoli, w której przebywał do 1945.
Od 15 lipca 1945 do 15 grudnia 1946 zajmował stanowisko komendanta posterunku Milicji Obywatelskiej w Damasławku. Zamieszkał w Prudniku i wstąpił do PZPR. Od 15 marca 1948 pracował umysłowo w PZPR w Prudniku, a od maja 1952 był kierownikiem referatu przemysłowego w Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Prudniku.
Był żonaty z Heleną Balcerzak, z którą miał troje dzieci, w tym synów Lecha i Mieczysława. Po zawale serca w maju 1961 przeszedł na rentę i emeryturę, jednak pozostał aktywnym członkiem organizacji kombatanckich w województwie opolskim. Współpracował z Józefem Urbanem przy upamiętnieniach powstańców wielkopolskich. Zmarł 18 kwietnia 1971 w Prudniku.