Zgłębiała historię wybranych miejscowości i rolę ośrodków miejskich w tworzeniu ponadlokalnych połączeń. Interesowało ją znaczenie sztuki ludowej i jej wpływ na rozwój myśli społecznej terenów wiejskich. Badała sytuację ludności białoruskiej w II Rzeczypospolitej, politykę mniejszościową państwa, szkolnictwo białoruskie na Kresach Wschodnich II RP, funkcjonowanie białoruskich organizacji społeczno-kulturalnych oraz organizacji polskich na Białorusi. Monografie jej autorstwa oparte były na wieloletnich i systematycznych badaniach terenowych m.in. Kurpi i Mazowsza oraz na źródłach archiwalnych. Publikowała w czasopismach i pracach zbiorowych w kraju i za granicą, pisała recenzje prac polskich i zagranicznych badaczy.
Należała do ekspedycji etnograficznej PAN, która w latach 1967–1970, współpracując z bułgarską Akademią Nauk, prowadziła badania w Bułgarii. Prowadziła badania w ramach Komisji Karpackiej. Na przełomie lat 60. i 70. XX wieku w Katedrze Etnografii UW prowadziła wykłady i ćwiczenia z etnografii Polski. Była członkinią redakcji trzyczęściowej monografii Kurpie. Puszcza Zielona (1962–1965) i dwutomowej Etnografii Polski. Przemiany kultury ludowej (1976–1981). Redagowała serię Biblioteka Etnografii Polskiej.