Współpracowała z redakcją czasopisma „Demos”, była redaktorką „Etnografii Polskiej”.
Jej staraniem w 1992 zmieniono nazwę Instytutu Historii Kultury Materialnej PAN na Instytut Archeologii i Etnologii PAN. Kierowała placówką w latach 1974–1988. W instytucie była m.in. wiceprzewodniczącą Rady Naukowej. Włączała się w prace komisji (np. Planowania, Odbioru Prac Badawczych, Stypendialnej). Należała do Komitetu Nauk Etnograficznych (Etnologicznych) PAN i Rady Naukowej Mazowieckiego Ośrodka Badań Naukowych.
Była jedną z twórczyń powojennej polskiej etnografii/etnologii, jedną z pionierek tworzących interdyscyplinarny Instytut Kultury Materialnej PAN, w którym połączono trzy dziedziny humanistyki: etnologię, historię i archeologię Przysłużyła się idei współpracy między różnymi ośrodkami badawczymi w kraju i za granicą.
W 2002 przeszła na emeryturę. Nadal uczestniczyła w seminariach organizowanych w PAN i publikowała w „Etnografii Polskiej”. Jako emerytowana członkini Rady Naukowej IAE PAN brała udział w pracach m.in. doktorskich i habilitacyjnych komisji.
Została pochowana na Cmentarzu Powązkowskim (kw.