Podczas powstania warszawskiego przeszła cały szlak bojowy w II plutonie 2 kompanii „Parasola”, z którym trzykrotnie przechodziła z oddziałem kanałami. Brała udział w krwawej obronie przyczółka czerniakowskiego. Pod koniec września 1944 udało jej się w 200-osobowej grupie pod dowództwem płk. „Radosława” przejść kanałami z Czerniakowa na Mokotów. 25 września 1944 po 17-godzinnym błądzeniu po kanałach znajdując się w grupie dziewcząt „Parasola” przeszła z Mokotowa do Śródmieścia, a po ich przejściu zachorowała na zapalenie płuc. Kiedy powstańcy skapitulowali, wyszła z Warszawy z ludnością cywilną.
Podporucznik Janina Lutyk we wrześniu 1944 została odznaczona Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari (brak dokumentu odznaczenia).
Przez kilka miesięcy przebywała w Częstochowie, skąd na początku 1945 powróciła do Warszawy. Była uczestniczką podczas ekshumacji poległych koleżanek i kolegów i przygotowaniu ich kwatery na Powązkach. Została aresztowana przez UB, ale udało jej się uciec i przez Czechosłowację dotarła do Włoch, gdzie wstąpiła 14 października 1945 do 17 Kompanii PWSK 2 Korpusu Polskiego. 18 lutego 1946 oddelegowano Janinę na studia inżynierskie w Bolonii, a następnie w Rzymie. Tam wyszła za mąż za swego dowódcę z „Parasola”, por. Jerzego Aleksandra Zapadko.